مناجات...

Added on: Tuesday, November 28, 2006 Viewed: 400 times

انديښنې راسره دومره دي په زړه کې
چې حساب يې اوس کولای درته نه شم
ته چې کله درڼاله ښاره راشې
درنګونوله غباره شې راتېره
لکه سره اوشنه هنداره شې راتېره
چې په خپله جوړه ځاله کې دمه شې
چې پرخپلو شونډوغلې زمزمه شې
لکه ستړې مرغۍ څنډ وهې وزرې
دديوال په ايينه کې ځان ته ګورې
اوکوې له ايينې سره خبرې
دکړکۍ پلو دې ناڅاپه نظرشي
يوصندک به دجادوپه سترګودرشي
تلوسه به دې په زړه کې شي درتېره
خاماخابه دصندک ترڅنګه کېنې
ورته موسکه شه صندک به درته واشي
او په غېږکې به يې شين دسمال پيداشي
پکې غوټه نه لونګ دي نه ګلاب دي
نه نرګس دي او نه نورې دګل پاڼې
خلاصوه يې دخطرپکې څه نه شته
بس يوڅوليونۍ چيغې اوسندرې
يوڅواوښکې څووړې وړې خبرې
چې ته نه وې مابه ستا په يادکولې
ته يې واخله امانت مې درته اېښې
اوس نو ډېره اندېښنه راسره مله ده
دزړه صبر مې لوټي ته وا چې غله ده
نه پوهېږم چې داشين دسمال به څه شي
لکه وران خوب به يې سين ته ورګوزارکړې؟
او که تاوبه يې له غاړې لکه هارکړې؟